Algemeen

Poëzie

In mijn mailbox vond ik vandaag een mooi gedicht, omdat ik geabonneerd ben op de lijst van Laurens Jz. Coster. Elke werkdag krijg je dan een mooi gedicht in je mail.

Mikao Usui hield ook van gedichten, daarom gebruikte hij in zijn leer de gedichten van de Meiji keizer. Ik vind die gedichten van de keizer helaas niet zo mooi, maar waarschijnlijk moet je ze in de taal lezen waarin ze geschreven zijn. Taal is namelijk de voertuig van de geest en wat de geest bedenkt en opschrijft, moet je ook in die taal lezen en voelen.

De mooiste gedichten zijn gedichten die je hart aanspreken, maar je weet niet precies waarom. Je moet dan het gedicht keer op keer lezen, je moet het gedicht als het ware drinken en tot je nemen. Zo ook dit gedicht van Hans Andreus. Dit gedicht is echt voer voor de ziel.

*

Wind is geen wind, bloem is geen bloem, aarde is geen aarde.
Ik jaag de wind en ik word gejaagd over de aarde.
Ik snijd een bloem en ik geur en ik sterf.
Ik geef de aarde vorm en ik begin mijn weg in de ruimte.

Ik heb mijn sterfelijk wezen gedacht
uit drie delen leegte en drie delen ruimte.
Ik kan leren van ver dood en leven te veroorzaken,
maar waarom?

Lachen geef ik niet en droefheid nauwelijks
aan deze hoge wetenschappen. Want wanneer ik ben
dat wat ik weet maar leef uit mijn verblinding,
raak ik volledigheid aan. En kan ik ook warmte zijn.

(Oude en nieuwe wijsheid)


Hans Andreus (1926-1977)
uit: Schilderkunst (1954)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *